فغان- نوایی نینگ شاه غزلی

فغان

فغان که، یار وفا اهلیغه ستم قیله دور،
نیاز و عجز گناهیغه مُتّهم قیله دور.

نعیم ِ وصلیغه خوی ائله گن کؤنگوللرنی،
اسیر هجر ایتیبان مبتلای غم قیله دور.

رقیب بیهوده تقریری بیله یوز تقصیر،
ضعیف غمزده لر آتیغه رقم قیله دور.

نی حُکم قیلسه وفا اهلی جُرمیده غم ایمس،
بو ظلم ایرور که، جفا اهلینی حکم قیله دور.

اؤز إیلگی بیرله گر اؤلتورسه باک یؤق، وه کیم،
رقیب آللیده افتاده و دژم قیله دور.

محبّت اهلینی، وا حسرتا که، کؤپ اؤرتب،
الرنی آهی اؤتیدین هراس کم قیله دور.

چو گل وفاسیز ایرور، نیچه اسره سم، وه کیم،
کؤنگول قوشی بو گلستاندین ایمدی رم قیله دور.

زمانه اؤق کیبی توزلرنی سیندوروب، «یا»دیک،
الرکه ایگری دورور شه غه محترم قیله دور.

نوایی اؤلگه ی ایدی بؤلمه سه امید وصال،
بو قصدلرکه، انگه هجر دم- بدم قیله دور.